Pasen eiland

Een klein eiland in de Zuid-Oosterse Grote Oceaan. Een stukje paradijs. De plaats waar ik misschien het meest wil gaan. Sommigen houden van de grote, drukke steden met heel veel mensen, clubs, allerlei soorten gebeurtenissen enz. Ik zoek ongeveer tegenovergestelde. Zo, een klein eiland, ongeveer 2,500 km van de kust, met de populatie van sommige 4.000 mensen, blijkt me uitstekend. Maar, het Pasen eiland is zoveel meer dan alleen een schuilplaats. Het heeft zijn eigen avonturen en geheimen aan te bieden, zoals de al beroemde beelden genoemd Moai, of het fantastische 'Navel van de wereld', een ronde rotsblok met het centrale gesteente, waar een kompas 'gek' wordt, als het er geplaatst is, en zoveel meer. Zo, mijn grootste wens is daar te gaan en een beetje rust van alles te hebben. Het Pasen eiland- nog een wonder van de wereld. Een perfecte vakantie.

RAMMSTEIN

Gisteren heb ik Rammstein voor de eerste keer live gezien. Hun eerst concert in Servie. Ik kan nog niet goed functioneren vanwege de indrukken. Wat kan ik zeggen?Het was FANTASTISCH!!! Zelfs dat woord niet genoeg is om dat te beschrijven. Arena was vol met mensen die al jaren wachtten hen te zien. En ze hebben niemand teleurgesteld. De massa begon te schreeuwen en springen toen ze verschenen en begonnen te spelen. Sommige nieuwe liederen als bijvoorbeeld 'Pussy' en dan al die uistekende hits die de hele Arena met waanzin heeft vervuld. Toen wij de inleiding van Feuer Frei en Du Hast hoorde, kan ik het gevoel in Arena alleen als extase beschrijven. Ze klonken live even goed als op plaat. Maar het was zo veel meer dan goede spelen. De uitvoering, het stuntwerk... Het was ongelooflijk! De vuur van al de zijden, de hitte, de lichten...Till Lindemann (de zanger) met grote gebrande vleugels, een boot die 'zeilde' door het publiek, de poppen die heel hoog hingen met laserstralen die uit hen kwamen en veeeel meer. Ik denk dat ik nooit iets zo fantastisch heb gezien. Rammstein voor altijd.

Het feest in bloed

Hellraiser, The Shining, Martyrs, Quarantine, L'Interieur...Wie sommige of al die films heeft gekeken, weet waarover ik zal schrijven. Over horror films. Ik hou werkelijk van horror, en niet alleen in film, maar ook in de literatuur. Dit genre is al jaren mijn liefste. Velen vinden dat de kern van het genoegen van dat genre ligt in die ongevaarlijke angst die je hebt wanneer je die soort films kijkt, maar ik was nooit ervan bang, en ik heb altijd van horror genieten. Zo, wat vind ik daar dan? Ik weet dat horror, als al de andere genres, zijn gebrekken heeft. Het lijdt aan de cliches, misschien het meest van al de genres. Wie kent niet die talrijke, belachelijke psycho-moordenaars die hun slachtoffers jagen zonder nooit te rennen (meer wandelen, als in een park tijdens het voorjaar), maar op de een of andere manier hun hulpeloze slachtoffers altijd grijpen. Of die, bijna altijd blonde, pathetische meisjes die in bijna alle gevallen in de eerste vijftien minuten sterven. Meeste horror films zijn vervuld met die soort cliches. Maar ik hou van hen, ondanks al die gebrekken. Misschien is het een manier om sommige agressieve verlangens op een aanvaardbaar manier te voldoen. Echter vind ik dat er geen reden is om dat als iets serieus te vinden.

Zo, als ik heb gezegd, hebben meeste horror films een werkelijke rijkdom van fouten, die velen niet kunnen accepteren, maar na tiental van die films komt een die helemaal verschillend is, die werkelijk iets nieuw heeft aan te bieden (zoveel het mogelijk is, natuurlijk). En die films kan ik zes, zeven, acht keer kijken, en vinden hetzelfde genoegen elke keer. Maar, ik geniet van horror in het algemeen, en ik ben eigenlijk bereid om veel gebrekken te vergeven, zonder moeite.

Bacon

Wat zoek ik in de kunst? Ik zoek twijfels, ik zoek vragen, ik zoek pijn, ik zoek schoonheid, ik zoek de duisternis, ik zoek de wereld, ik zoek mezelf. En al die dingen vind ik in het werk van Francis Bacon. Voor degenen die niet weten hoe hij is: Francis Bacon is een Engelse schilder, geboren in Ierland, een van de bekendste kunstenaars uit de 20ste eeuw, en in mijn opinie werkelijk fantastisch. Ik ben natuurlijk geen kunsthistoricus, geen deskundige. Ik kan alleen in mijn eigen woorden iets over zijn werk proberen te zeggen, hoewel ik weet dat de woorden daar nooit genoeg kunnen zijn, zelfs de woorden van iemand met veel meer kennis. Het werk van Bacon toont op een uitstekende manier hoe jij de schoonheid in de lelijkheid kan vinden, hoe jij iets aantrekkelijk, magnetisch, zelfs erotisch kan ontdekken in de pijn en in de lichamelijke en de geestelijke vervorming. De schoonheid eist soms meer dan een korte blik. Je moet soms door de vuiligheid en de schreeuwen gaan om het te vinden. Bacon dwingt jij om dat te doen, met de wellustige, sadistische macht van zijn verbeelding. Huil, bloed, lijd, smeek, maar zie en voel!!! En geniet...

voor meer schilderijen: http://www.artst.org/expressionism/francis_bacon/

Ik heb al een gezicht
Ik weet echt niet hoeveel mensen aan mij hebben gevraagd of ik Facebook profiel heb of niet. En ik weet echt niet hoeveel keren ik dit hetzelfde antwoord heb gegeven: Nee. Ik heb geen Facebook en ik zal het zeker niet hebben. Het interesseert me helemaal niet en ik vind daar absoluut niets dat mij kan aantrekken. En dan, na mijn antwoord, beginnen sommigen te praten over al die 'positieve, interessante dingen' die Facebook heeft. Echter, in meest gevallen zijn het maar deze twee 'positieve, interessante dingen': Je kan met nieuwe mensen kennismaken. Of: Je kan met iemand die je jaren niet gezien hebt opnieuw communiceren. Ja...En dan gaat mijn antwoord. Aan de eerste: Als ik gezegd heb dat ik in Facebook helemaal niets aantrekkelijk vind, is het dan niet blijkbaar dat ik ongeinteresseerd ben met nieuwe mensen kennis te maken??! Vooral die soort 'kennismaken' waar ik (of de andere zijde) in het ondergoed kan zitten en boven mijn/haar/zijn naam een foto van Megan Fox plaatsen. En op de tweede argument: Er is een reden waarom ik iemand jaren niet gezien heb en waarom ik met iemand jaren niet gepraat heb! Zo, als ik dan die twee argumenten aan de kant plaats, wat blijft daar? Ah, ja. Ik kan een lid van de fanclub van 'Brangelina' worden, of een testje doen en zie welke karakter uit 'Twilight' ik ben. Ah, verzoeking, verzoeking...