Over een altijd actief thema
Iemand heeft gezegd, en ik weet nu echt niet wie, dat de vrouw op de dag van haar bruiloft een meester is, en na een slaaf. Of iets zoals: de vrouw is op de dag van haar bruiloft vererd als een meester en na beheersd als een slaaf. In mijn eigen opinie-te sterk. In mijn meer pessimistische opinie- te generaliserend. In mijn meer optimistische (dus fictieve) opinie- het is afhankelijk van dit en dat, enzovoort.
Tegenwoordig is de positie van vrouwen beter, ze hebben veel meer rechten dan bijvoorbeeld alleen maar 50 of 60 jaar geleden. Veel van hen werken, verdienen hun eigen geld, zijn onafhankelijk (in het financiele gebied, dat is) enz. Echter, tegenwoordig bestaat er een niet zo klein probleem. Ja, vrouwen werken en wat dan ook, maar wanneer ze thuis komen, hebben ze (in veel gevalen) de dezelfde hoeveelheid van het huiselijke werk als de vrouwen van oudere tijden, die toch geen ander werk maar dat huiselijke hadden. Kortom, het toestand van vrouwen en hun rechten is werkelijk verbeterd, maar gelijkmatig met die van mannen, helemaal niet. En het zou nooit zijn. Ik ben meer en meer van opinie dat mensen in het algemeen kunnen niets anders dan alleen op het verre einde van de ene of andere zijde zijn, en meestal op die dat slecht is. Zo, het zou mogelijker zijn om vrouwen superieur te worden dan gelijk. Geen ‘gouden midden’ daar. Geen ‘gouden midden’ overal.

Een liefhebber

Misschien zal het vreemd klinken, omdat ik een meisje ben en wat dan ook, en ik zie dat het meestal zo is, maar ik heb altijd van vuurwapen gehouden. Het intereseert me in het algemeen. Ik vind heel plezierig om verschillende types van vuurwapen te onderzoeken, ik vind het gevoel van een pistol in de hand ook heel plezierig enz. Ik wil een dag mijn eigen vuurwapen hebben. Waarom? Voor zelfverdediging, maar even veel omdat ik, heel simpel, van vuurwapen houden. Als iets waarvan je houdt, je ook kan bezitten, dan waarom niet? Uiteindelijk, daarboven staan enkele voorbeelden van vuurwapen, die ik bijzonder interessant en mooi vind. Die in de linkerkant is Browning Hi power. Naast hem staat de altijd ongeloofelijke Smith&Wesson .500 Magnum- 'de prachtige monster', en onder hem staat de populaire Berreta m9.

Ja...Geen titel 'waardig'...
Het mooie weer. De zon schijnt. Veel mensen op de straten. Kinderen aan het spelen. Alles groen, mooi en vrolijk. Een paradijs...die mij een hoofdpijn doet. Ach, mijn lieve winter...Waar ging jij? Ik zal je een gedicht schrijven. Wanneer de hoofdpijn is verdwenen.
Altijd liever de lagen van het sneeuw dan de lagen van (och, zooo blije!) mensen. Wat een mooi weer!Alles blijkt minder moeilijk wegens de zon! Laten wij wandelen! Laten wij genieten! Laten wij zingen! Laten wij zelfmoord met een lepel plegen! Als de zomer snel nadert, blijkt Noorwegen meer en meer aantrekkelijk...Helaas, ik heb me te veel geld nodig om mijn hoofdpijn te genezen! Er is geen andere oplossing maar nog eens te wachten om al die verdoven euforie voorbij te gaan. Geen meer. Al te veel woorden. Uiteindelijk, waarom zou jij deze flauwekul lezen, als jij buiten in deze paradijs kan genieten? I mean really?!

De verspilling van de woorden

Enkele dagen geleden heeft mijn tante voor de tv gezeten aan een film te wachten. De film zou op Pink zijn, en om half twaalf, als het gezegd was in het tv-programma. Onmiddelijk na 'Farma'. Ja, onmiddelijk na 'Farma'. Dat klonk veel makkelijker dan het echt was. Twaalf uur kwam en nog geen film, maar 'Farma'. Half een-'Farma'. Een uur 's morgens-'Farma'. Twee uur 's morgens-'Farma'... Ik kon niet geloven dat mijn tante zoveel geduld had om die film nog aan te wachten, maar nog minder geloof dat 'Farma' nog duurde. Natuurlijk, het kan zijn dat het tv-programma die ze zag, slecht was, maar de film is op het einde begonnen. Om half drie, denk ik. Na de verdoven urenlange marathon van 'Farma'. Echter, je hoeft niet tv Pink te schulden. Het is alles voor een goede reden. Pink wil jou wilskracht en geduld versterken. Misschien zelfs insomnia genezen, wie weet... En iets over 'Farma' zelf te zeggen...Mhm, nee, beter niet.

Pasen eiland

Een klein eiland in de Zuid-Oosterse Grote Oceaan. Een stukje paradijs. De plaats waar ik misschien het meest wil gaan. Sommigen houden van de grote, drukke steden met heel veel mensen, clubs, allerlei soorten gebeurtenissen enz. Ik zoek ongeveer tegenovergestelde. Zo, een klein eiland, ongeveer 2,500 km van de kust, met de populatie van sommige 4.000 mensen, blijkt me uitstekend. Maar, het Pasen eiland is zoveel meer dan alleen een schuilplaats. Het heeft zijn eigen avonturen en geheimen aan te bieden, zoals de al beroemde beelden genoemd Moai, of het fantastische 'Navel van de wereld', een ronde rotsblok met het centrale gesteente, waar een kompas 'gek' wordt, als het er geplaatst is, en zoveel meer. Zo, mijn grootste wens is daar te gaan en een beetje rust van alles te hebben. Het Pasen eiland- nog een wonder van de wereld. Een perfecte vakantie.

RAMMSTEIN

Gisteren heb ik Rammstein voor de eerste keer live gezien. Hun eerst concert in Servie. Ik kan nog niet goed functioneren vanwege de indrukken. Wat kan ik zeggen?Het was FANTASTISCH!!! Zelfs dat woord niet genoeg is om dat te beschrijven. Arena was vol met mensen die al jaren wachtten hen te zien. En ze hebben niemand teleurgesteld. De massa begon te schreeuwen en springen toen ze verschenen en begonnen te spelen. Sommige nieuwe liederen als bijvoorbeeld 'Pussy' en dan al die uistekende hits die de hele Arena met waanzin heeft vervuld. Toen wij de inleiding van Feuer Frei en Du Hast hoorde, kan ik het gevoel in Arena alleen als extase beschrijven. Ze klonken live even goed als op plaat. Maar het was zo veel meer dan goede spelen. De uitvoering, het stuntwerk... Het was ongelooflijk! De vuur van al de zijden, de hitte, de lichten...Till Lindemann (de zanger) met grote gebrande vleugels, een boot die 'zeilde' door het publiek, de poppen die heel hoog hingen met laserstralen die uit hen kwamen en veeeel meer. Ik denk dat ik nooit iets zo fantastisch heb gezien. Rammstein voor altijd.

Het feest in bloed

Hellraiser, The Shining, Martyrs, Quarantine, L'Interieur...Wie sommige of al die films heeft gekeken, weet waarover ik zal schrijven. Over horror films. Ik hou werkelijk van horror, en niet alleen in film, maar ook in de literatuur. Dit genre is al jaren mijn liefste. Velen vinden dat de kern van het genoegen van dat genre ligt in die ongevaarlijke angst die je hebt wanneer je die soort films kijkt, maar ik was nooit ervan bang, en ik heb altijd van horror genieten. Zo, wat vind ik daar dan? Ik weet dat horror, als al de andere genres, zijn gebrekken heeft. Het lijdt aan de cliches, misschien het meest van al de genres. Wie kent niet die talrijke, belachelijke psycho-moordenaars die hun slachtoffers jagen zonder nooit te rennen (meer wandelen, als in een park tijdens het voorjaar), maar op de een of andere manier hun hulpeloze slachtoffers altijd grijpen. Of die, bijna altijd blonde, pathetische meisjes die in bijna alle gevallen in de eerste vijftien minuten sterven. Meeste horror films zijn vervuld met die soort cliches. Maar ik hou van hen, ondanks al die gebrekken. Misschien is het een manier om sommige agressieve verlangens op een aanvaardbaar manier te voldoen. Echter vind ik dat er geen reden is om dat als iets serieus te vinden.

Zo, als ik heb gezegd, hebben meeste horror films een werkelijke rijkdom van fouten, die velen niet kunnen accepteren, maar na tiental van die films komt een die helemaal verschillend is, die werkelijk iets nieuw heeft aan te bieden (zoveel het mogelijk is, natuurlijk). En die films kan ik zes, zeven, acht keer kijken, en vinden hetzelfde genoegen elke keer. Maar, ik geniet van horror in het algemeen, en ik ben eigenlijk bereid om veel gebrekken te vergeven, zonder moeite.

Bacon

Wat zoek ik in de kunst? Ik zoek twijfels, ik zoek vragen, ik zoek pijn, ik zoek schoonheid, ik zoek de duisternis, ik zoek de wereld, ik zoek mezelf. En al die dingen vind ik in het werk van Francis Bacon. Voor degenen die niet weten hoe hij is: Francis Bacon is een Engelse schilder, geboren in Ierland, een van de bekendste kunstenaars uit de 20ste eeuw, en in mijn opinie werkelijk fantastisch. Ik ben natuurlijk geen kunsthistoricus, geen deskundige. Ik kan alleen in mijn eigen woorden iets over zijn werk proberen te zeggen, hoewel ik weet dat de woorden daar nooit genoeg kunnen zijn, zelfs de woorden van iemand met veel meer kennis. Het werk van Bacon toont op een uitstekende manier hoe jij de schoonheid in de lelijkheid kan vinden, hoe jij iets aantrekkelijk, magnetisch, zelfs erotisch kan ontdekken in de pijn en in de lichamelijke en de geestelijke vervorming. De schoonheid eist soms meer dan een korte blik. Je moet soms door de vuiligheid en de schreeuwen gaan om het te vinden. Bacon dwingt jij om dat te doen, met de wellustige, sadistische macht van zijn verbeelding. Huil, bloed, lijd, smeek, maar zie en voel!!! En geniet...

voor meer schilderijen: http://www.artst.org/expressionism/francis_bacon/

Ik heb al een gezicht
Ik weet echt niet hoeveel mensen aan mij hebben gevraagd of ik Facebook profiel heb of niet. En ik weet echt niet hoeveel keren ik dit hetzelfde antwoord heb gegeven: Nee. Ik heb geen Facebook en ik zal het zeker niet hebben. Het interesseert me helemaal niet en ik vind daar absoluut niets dat mij kan aantrekken. En dan, na mijn antwoord, beginnen sommigen te praten over al die 'positieve, interessante dingen' die Facebook heeft. Echter, in meest gevallen zijn het maar deze twee 'positieve, interessante dingen': Je kan met nieuwe mensen kennismaken. Of: Je kan met iemand die je jaren niet gezien hebt opnieuw communiceren. Ja...En dan gaat mijn antwoord. Aan de eerste: Als ik gezegd heb dat ik in Facebook helemaal niets aantrekkelijk vind, is het dan niet blijkbaar dat ik ongeinteresseerd ben met nieuwe mensen kennis te maken??! Vooral die soort 'kennismaken' waar ik (of de andere zijde) in het ondergoed kan zitten en boven mijn/haar/zijn naam een foto van Megan Fox plaatsen. En op de tweede argument: Er is een reden waarom ik iemand jaren niet gezien heb en waarom ik met iemand jaren niet gepraat heb! Zo, als ik dan die twee argumenten aan de kant plaats, wat blijft daar? Ah, ja. Ik kan een lid van de fanclub van 'Brangelina' worden, of een testje doen en zie welke karakter uit 'Twilight' ik ben. Ah, verzoeking, verzoeking...

'Iets anders'

Dat is hoe George Gordon Byron zichzelf heeft genoemd.
Hij zei dat met het verdriet en melancholie, maar ook met plezier en het onverborgen narcisme. Sommigen vinden dat dat komt uit die romantische neiging naar de teatrale zelfmedelijden en zelfhaat, en de neiging daarvan een vreemde tevredenheid te voelen. Of wij daarmee eens zijn of niet, verandert niet de feit dat hij werkelijk een paradoxaal mens was. Een poetische martelaar gekruisigd door zijn eigen karakter. Een puritanistische vrouwenjager. Een denker en twijfelaar gekweld door het fatalisme en het bijgeloof. En altijd ontevreden, altijd bang en (ten eerste) in zijn eigen ogen-altijd schuldig. De strijd die hij had met de maatschappij (of beter, die de maatschappij met hem had) is klein en onbelangrijk in vergelijking met de strijd die hij met zichzelf had tot het einde van zijn korte leven.
En hoeveel wij proberen hem te begrijpen, en analyseren zijn leven, zijn karakter en zijn poezie tot het kleinste deel, blijft hij nog alleen 'iets anders'...

Als je aan iemand vraagt wat zijn of haar grootste vrees is, zal je in meest gevallen een simpel en duidelijk antwoord krijgen: de dood. Er is niets vreemd daar. Dat is de angst waaraan het hele mensdom lijdt. De dood is de 'eigendom' van iedereen. Daar zijn we allemaal op hetzelfde pad. Dat zou misschien een troost kunnen zijn, maar het is niet zo. Toch, in de dood is er geen twijfel, maar in het leven... En daar ligt iets dat misschien de titel 'Grootste vrees' verdient. Het leven heeft zoveel wegen, de dood maar een. De dood geeft geen mogelijkheid om te kiezen, het leven wel. Prachtig en afschuwelijk...En, in die rusteloze reis wij noemen 'het leven' zoveel verkeerde keuzen gemaakt worden, maar alles om het geluk te bereiken, een vervuld leven te hebben. Makkelijker te zeggen dan te doen, dat is zeker. En dan kom jij, na al de verkeerde keuzen, na al de verkeerde idealen, tot een punt waar je ziet dat het pad eindigt, en je stopt. Je kijkt achter jezelf aan je hele leven en je begrijpt dat je niet geleefd hebt. En dat jij daarover niets meer kan doen. De dood komt dan als een verfrissing. Een schrikaanjagenge scenario?...Pas op.