Een liefhebber

Misschien zal het vreemd klinken, omdat ik een meisje ben en wat dan ook, en ik zie dat het meestal zo is, maar ik heb altijd van vuurwapen gehouden. Het intereseert me in het algemeen. Ik vind heel plezierig om verschillende types van vuurwapen te onderzoeken, ik vind het gevoel van een pistol in de hand ook heel plezierig enz. Ik wil een dag mijn eigen vuurwapen hebben. Waarom? Voor zelfverdediging, maar even veel omdat ik, heel simpel, van vuurwapen houden. Als iets waarvan je houdt, je ook kan bezitten, dan waarom niet? Uiteindelijk, daarboven staan enkele voorbeelden van vuurwapen, die ik bijzonder interessant en mooi vind. Die in de linkerkant is Browning Hi power. Naast hem staat de altijd ongeloofelijke Smith&Wesson .500 Magnum- 'de prachtige monster', en onder hem staat de populaire Berreta m9.

Ja...Geen titel 'waardig'...
Het mooie weer. De zon schijnt. Veel mensen op de straten. Kinderen aan het spelen. Alles groen, mooi en vrolijk. Een paradijs...die mij een hoofdpijn doet. Ach, mijn lieve winter...Waar ging jij? Ik zal je een gedicht schrijven. Wanneer de hoofdpijn is verdwenen.
Altijd liever de lagen van het sneeuw dan de lagen van (och, zooo blije!) mensen. Wat een mooi weer!Alles blijkt minder moeilijk wegens de zon! Laten wij wandelen! Laten wij genieten! Laten wij zingen! Laten wij zelfmoord met een lepel plegen! Als de zomer snel nadert, blijkt Noorwegen meer en meer aantrekkelijk...Helaas, ik heb me te veel geld nodig om mijn hoofdpijn te genezen! Er is geen andere oplossing maar nog eens te wachten om al die verdoven euforie voorbij te gaan. Geen meer. Al te veel woorden. Uiteindelijk, waarom zou jij deze flauwekul lezen, als jij buiten in deze paradijs kan genieten? I mean really?!

De verspilling van de woorden

Enkele dagen geleden heeft mijn tante voor de tv gezeten aan een film te wachten. De film zou op Pink zijn, en om half twaalf, als het gezegd was in het tv-programma. Onmiddelijk na 'Farma'. Ja, onmiddelijk na 'Farma'. Dat klonk veel makkelijker dan het echt was. Twaalf uur kwam en nog geen film, maar 'Farma'. Half een-'Farma'. Een uur 's morgens-'Farma'. Twee uur 's morgens-'Farma'... Ik kon niet geloven dat mijn tante zoveel geduld had om die film nog aan te wachten, maar nog minder geloof dat 'Farma' nog duurde. Natuurlijk, het kan zijn dat het tv-programma die ze zag, slecht was, maar de film is op het einde begonnen. Om half drie, denk ik. Na de verdoven urenlange marathon van 'Farma'. Echter, je hoeft niet tv Pink te schulden. Het is alles voor een goede reden. Pink wil jou wilskracht en geduld versterken. Misschien zelfs insomnia genezen, wie weet... En iets over 'Farma' zelf te zeggen...Mhm, nee, beter niet.