'Iets anders'

Dat is hoe George Gordon Byron zichzelf heeft genoemd.
Hij zei dat met het verdriet en melancholie, maar ook met plezier en het onverborgen narcisme. Sommigen vinden dat dat komt uit die romantische neiging naar de teatrale zelfmedelijden en zelfhaat, en de neiging daarvan een vreemde tevredenheid te voelen. Of wij daarmee eens zijn of niet, verandert niet de feit dat hij werkelijk een paradoxaal mens was. Een poetische martelaar gekruisigd door zijn eigen karakter. Een puritanistische vrouwenjager. Een denker en twijfelaar gekweld door het fatalisme en het bijgeloof. En altijd ontevreden, altijd bang en (ten eerste) in zijn eigen ogen-altijd schuldig. De strijd die hij had met de maatschappij (of beter, die de maatschappij met hem had) is klein en onbelangrijk in vergelijking met de strijd die hij met zichzelf had tot het einde van zijn korte leven.
En hoeveel wij proberen hem te begrijpen, en analyseren zijn leven, zijn karakter en zijn poezie tot het kleinste deel, blijft hij nog alleen 'iets anders'...