Ik heb al een gezicht
Ik weet echt niet hoeveel mensen aan mij hebben gevraagd of ik Facebook profiel heb of niet. En ik weet echt niet hoeveel keren ik dit hetzelfde antwoord heb gegeven: Nee. Ik heb geen Facebook en ik zal het zeker niet hebben. Het interesseert me helemaal niet en ik vind daar absoluut niets dat mij kan aantrekken. En dan, na mijn antwoord, beginnen sommigen te praten over al die 'positieve, interessante dingen' die Facebook heeft. Echter, in meest gevallen zijn het maar deze twee 'positieve, interessante dingen': Je kan met nieuwe mensen kennismaken. Of: Je kan met iemand die je jaren niet gezien hebt opnieuw communiceren. Ja...En dan gaat mijn antwoord. Aan de eerste: Als ik gezegd heb dat ik in Facebook helemaal niets aantrekkelijk vind, is het dan niet blijkbaar dat ik ongeinteresseerd ben met nieuwe mensen kennis te maken??! Vooral die soort 'kennismaken' waar ik (of de andere zijde) in het ondergoed kan zitten en boven mijn/haar/zijn naam een foto van Megan Fox plaatsen. En op de tweede argument: Er is een reden waarom ik iemand jaren niet gezien heb en waarom ik met iemand jaren niet gepraat heb! Zo, als ik dan die twee argumenten aan de kant plaats, wat blijft daar? Ah, ja. Ik kan een lid van de fanclub van 'Brangelina' worden, of een testje doen en zie welke karakter uit 'Twilight' ik ben. Ah, verzoeking, verzoeking...